Κώστας Καρυωτάκης – Αγάπη
… θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε
γιατί – πολλές φορές – και τώρα ακόμη
ακούω το θόρυβο του φουστανιού σου
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου – τα πλευρά σου – τη σάρκα σου
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου
(δεν είναι τούτο η λύπη μου
η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου)
άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
το ξέρω πως καθένας μοναχός – πορεύεται στον έρωτα
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο
το ξέρω – το δοκίμασα – δεν ωφελεί
άφησε με να ‘ρθω μαζί σου…
