βιθουρανός – οι αναμνήσεις κοσμήματα
…τελικά κανείς πλέον δεν την θυμάται
σήμερα θα είχε τα γενέθλιά της
θα έφτιαχνε πίτες αλμυρές και κέικ γλυκά
θα περίμενε τις γνωστές ευχές
θα έδινε άλλες τόσες
και θα τριγύριζε με ένα αυτάρεσκο
χαμόγελο κρεμασμένο από τα χείλια της!
τελικά κανείς πλέον δεν την θυμάται
κι ας ήτανε φάρος και αιτιατή κουκκίδα
κι ας ήτανε θάλασσα αρυτίδωτη καρτερική
έφυγε και η απουσία της πάγος μακρινός
έφυγε και η παρουσία της τα ίδια
τελικά κανείς πλέον δεν την θυμάται
παρά μόνο κάτι παλιές φωτογραφίες
επανέρχονται μαζί της καρτερικά
κι εκείνη εκατό χρόνια θα ποτίζει
τα λουλούδια της
και εκείνα πάλι θα διψάνε…
vithuranos – memories are jewelry
…in the end no one remembers her anymore
today would have been her birthday
she would have made savory pies and sweet cakes
she would have waited for the familiar wishes
she would have given so many more
and would have walked around with a smug
smile hanging from her lips!
in the end no one remembers her anymore
even if she were a lighthouse and a causal dot
even if she were a sea without a trace of patience
her absence is gone and her distant ice
her presence is gone and the same
in the end no one remembers her anymore
except for some old photos
they come back with her patience
and she will water
her flowers for a hundred years
and they will still be thirsty…
Vithuranos – Les souvenirs sont des bijoux
…au final, plus personne ne se souvient d’elle
Aujourd’hui aurait été son anniversaire
Elle aurait préparé des tartes salées et des gâteaux sucrés
Elle aurait attendu les vœux familiers
Elle en aurait offert tant d’autres
Et elle aurait arboré un sourire satisfait
aux lèvres !
Au final, plus personne ne se souvient d’elle
même si elle était un phare et un point éphémère
même si elle était une mer sans la moindre trace de patience
Son absence s’est dissipée, ainsi que sa glace lointaine
sa présence s’est évanouie, et elle est restée la même
Au final, plus personne ne se souvient d’elle
à l’exception de quelques vieilles photos
Elles reviennent avec sa patience
Et elle arrosera
ses fleurs pendant cent ans
et elles auront toujours soif…
