…σήμερα πήρα τηλέφωνο φίλους και τους ρώτησα αν βγήκανε βόλτα να μαζέψουνε λουλουδάκια και φυσικά δεν παρέλειψα να ρωτήσω τις γυναίκες για το μαγιόξυλο!
ρώτησα επίσης αν έχει χάσει πλέον η σημερινή ημέρα τη σημασία της για τους εργαζόμενους!
οι απαντήσεις ήταν σαν να φορούσε γυαλιά η ταμίας στο σούπερ μάρκετ και να μου δώριζε τις πλαστικές σακούλες!
όλες αυτές οι συνομιλίες μου άφησαν παραξενιές στη γεύση μου – κάτι σαν να είχα μασήσει ασπιρίνη – κάτι σαν μια παράξενη ξινίλα – κάτι σαν το τσίζ-κέικ στο φούρνο!
πήγα στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη και είδα τον εαυτό μου με ένα κεφάλι σαν το πληκτρολόγιο του κομπιούτερ μου!
μη χειρότερα σκέφτηκα – ας πάω να ανάψω μια λαμπάδα στο μπόι μου…
