Βισουάβα Σιμπόρσκα – στιγμή
…περπατώ στην πλαγιά του πρασινισμένου λόφου
χορτάρι και μες το χορτάρι λουλουδάκια
σαν σε μια ζωγραφιά για παιδιά
ο καταχνιασμένος ουρανός γίνεται πια γαλάζιος
η θέα στους άλλους λόφους απλώνεται στη σιωπή
λες και δεν υπήρχαν εδώ ποτέ κανένα Κάμβριο – Σιλούριο
βράχια που βρυχώνται μεταξύ τους
άβυσσοι που ανυψώνονται
ούτε νύχτες στις φλόγες
και μέρες σε σκοτεινά σύννεφα
λες και ποτέ δεν περνούσαν από εδώ πεδιάδες
σε πυρετώδη παραληρήματα
σε παγερά ρίγη
λες και μόνο κάπου αλλού αγρίευαν οι θάλασσες
κομματιάζοντας τις άκρες των οριζόντων
είναι εννιά και τριάντα τοπική ώρα
τα πάντα στη θέση τους και σε ευγενική συμφωνία
στην κοιλάδα το ρυάκι σαν μικρό ρυάκι
το μονοπάτι με όψη μονοπατιού από πάντα μέχρι πάντα
δάσος υπό τη μορφή δάσους εις τους αιώνας των αιώνων αμήν
και από επάνω του πουλιά που πετούν σε ρόλο πουλιών που πετούν
όπου φτάνει το μάτι βασιλεύει εδώ η στιγμή
μια από αυτές τις στιγμές
που παρακαλάς να διαρκούν…