λέει ο Μπουκόφσκι
…δεν υπάρχει τίποτα ευγενές σχετικό με το θάνατο ή
με το να πετάς τα σκουπίδια, η με την αράχνη
και αυτή τη χούφτα γεμάτη με λιανά και
τους σκύλους που απόψε γαυγίζουν
όταν το κτήνος φυσάει το καπνό πάνω στη μπύρα
και στο φως του φεγγαριού,
και με ρωτάει το όνομά μου
και εγώ είμαι κολλημένος στο τοίχο
όχι και τόσο άνθρωπος ώστε να φωνάξω
καθώς η πόλη αδειάζει τη θλίψη της
σε κρασομπούκαλα και μπαγιάτικα φιλιά,
και οι χειροπέδες και τα δεκανίκια και οι ταφόπλακες
συνουσιάζονται με τρέλα…
λέει ο βιθουρανός
…γνωστά είναι τα αίτια του πολέμου
ακόμα και της φιλαυτίας
στο μεταξύ μηχανικά τραγουδάμε – «ύστερα»
ύστερα όλοι γνωρίζουν πως αργότερα θα κλαίμε
ύστερα θα ξανασκεφτούμε τη Σελήνη και την απόστασή της
ύστερα θα έρθει ο ποιητής να τραγουδήσει τη συγχώρεση
ύστερα θα γράψουμε στα αγάλματα
ελευθερία – σεβασμός – καλοσύνη
ύστερα θα κλείσουμε τα computer μας
και το επόμενο πρωί θα τα ξανανοίξουμε
προς το παρόν η εικόνα μας είναι
σαλιγκάρι καρφωμένο
στο ράμφος του Απολλώνιου κόρακα…