Ο Ρουμπλιόφ, όταν σε μια επιδρομή των Τατάρων αναγκάζεται να σκοτώσει για να προστατεύσει μια ανυπεράσπιστη κοπέλα, βυθίζεται στη σιωπή και απαρνείται για πολλά χρόνια τη ζωγραφική. Θ’ αρχίσει να μιλά και να ζωγραφίζει ξανά, στο έξοχο, τελευταίο μέρος της ταινίας, όταν το πείσμα και η δύναμη ψυχής του νεαρού και άπειρου χύτη που κατασκευάζει την τεράστια καμπάνα, θα του ξαναδώσει το πάθος για ζωή και δημιουργία. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκονται τα μεγάλα θέματα που απασχόλησαν τον Ταρκόφσκι σ’ όλο του έργο: το νόημα της ζωής, το αίνιγμα του θανάτου, η πνευματικότητα, η μεταφυσική, το ζήτημα της πίστης, η αθανασία της ψυχής, οι έννοιες της θυσίας και της αγάπης.
σχολιάζω:
είχαμε πάει να το δούμε στον Φοίβο στην πλατεία δημαρχείου
στο Περιστέρι μαζί με το φίλο μου τον Ηλία!
το έργο τελείωσε αργά μετά τις μια τα μεσάνυχτα και εμείς
πήγαμε και καθίσαμε σε ένα παγκάκι απέναντι!
μείναμε σιωπηλοί για πολλή ώρα και κατόπιν στο δρόμο για τα
σπίτια μας αναφερθήκαμε στην ταινία που μόλις είχαμε δει
με δέος!
σήμερα – εκείνο το δέος μαζί με εκείνη τη σιωπή
είναι αυτά που έχω να μοιραστώ για αυτή την ταινία!…
