διάβασα στο διαδίκτυο:
Παπαδόπουλος για απιστία:
«Ακόμα κι όταν μου συνέβη (σ.σ. η απιστία), πήγα σε ένα βράχο, κάπνισα δύο τσιγάρα, που κάπνισα τότε, και μετά είπα οκ. Γιατί είπα τον Γιώργο Φούντα θα παριστάνεις; “Τι μου έκανες μωρή;”. Γελοίο. Ο άνθρωπος για να το έκανε, το ήθελε… Δεν το ανέφερα ποτέ. Να της βγάλεις μετά την Παναγία και να της κοπανάς, εσύ που έκανες αυτό τότε; Αυτό κι αν θα ήταν άνανδρο».
σχολίασα με ποίημα:
βιθουρανός – δεν το ανέφερα ποτέ
…Ο άνθρωπος για να το έκανε, το ήθελε!
τα πάντα ξεκινούν από τη λανθασμένη θεωρία
«μου ανήκεις σου ανήκω» μια κόκκινη γραμμή
είναι σαν να φοράς στη μύτη χαλκά
κι ας είναι από χρυσάφι κι ας είναι κι από λεμονανθούς
καλούπι αδιόρατο είναι που στενεύει το μυαλό
Ο άνθρωπος για να το έκανε, το ήθελε!
εκεί στη άκρη των χειλιών αγκάθι τριγύριζε
εκεί στη γλώσσα που εφίλησε παραδόθηκε
ήθελε και είδε ένα σωρό ζευγάρια μέσα στη φρίκη
ήθελε και είπε: όχι και εγώ – δεν θα χαραμιστώ
έχω μόνο μια ζωή να ζήσω – δεν θα βαρυγκωμήσω
και εκείνος που ήρθε λόγος μαχαιριά και σκαλί ανάσχεσης
«κάθε αλλαγή τελικά σε καλό βγαίνει»
Ο άνθρωπος για να το έκανε, το ήθελε! και πήγε
σαν ανδρείος στο ποίημα του Αλεξανδρινού…
