…στο καφέ που καθημερινώς πηγαίνω τελευταία
σε ένα σταντ ανανεώνεται μια εφημερίδα
οποιοσδήποτε μπορεί
να την διαβάσει και κατόπιν
να την επιστρέψει στη θέση της
παλιά συνήθεια για περασμένες εποχές
με άρωμα ελευθερίας και ενσυναίσθησης!
δίπλα μου μια παρέα είναι αφοσιωμένη
στο σερφάρισμα – πίνω ζεστό καφέ
η μουσική χορεύει ντούκου-ντούκου
τα βλέμματα σχεδόν άδεια
και το κόστος της ζωής
έχει πλέον ταυτιστεί με την ισχύ
ενός αόρατου αποστολέα οδηγιών
καθώς και με την υποταγή
σε κενά ημερομίσθια!
μια κοινόχρηστη εφημερίδα
δανείζει φευγαλέα μνήμη
ένα smartphone ξέμεινε από μπαταρία
και μια παρέα που μόλις μπήκε στο χώρο
πήρε τη θέση της για να προβάλλει
και αυτή με τη σειρά της
τα σπουδαία της εποχής!
γρανάζι καθιστό κοιμάται το κορίτσι
και στην μορφή του ταξιδεύουν
τα χρώματα το όνειρο η προσμονή
αλλά και η εικόνα του χώρου που
κωφεύει αδιαφορεί και οπλοφορεί
εκτοξεύοντας στα πέριξ
πολύ μυωπία και άλλη τόση αποξένωση!
μετά από κάποια ώρα το μόνο που ξέμεινε
ήταν το μελάνι της εφημερίδας στα δάχτυλα
γρανάζι το στυλό μου που έπιασε για μια στιγμή
το μεγάλο θέμα της απόστασης!
άραγε πόσο πολύ με αθωώνουν αυτές οι σκέψεις;…