διάβασα στο διαδίκτυο:
έχω αυτόν τον αέρα που ξαφνικά λέω
και δεν πετάγομαι ένα Μιλάνο για καφέ;
αλλά να γυρίσω νωρίς γιατί δουλεύω αύριο
μόνο τον αέρα έχω όμως μόνο τον αέρα
μόνο Τάκη με λένε μόνο Τάκη
επίσης
στη βάφτιση που πήγα πρόσφατα
είπαν το παιδί Ονούφριο
άμα το ήξερα από πριν
θα πήγαινα δώρο
ψυχοθεραπείες για όταν μεγαλώσει!
απάντησα με ποίημα:
βαθιά εδώ και τώρα
…με τυλίγει μια σιωπή παράξενη
σαν το τραγούδι που θυμάμαι – το παλιό
για τη μοίρα που χωρίζει δρόμους
το άκουγα το τραγούδι μα δεν το πίστευα
η συνείδησή μου δεν θυσιάζει τίποτε πλέον
δεν είναι προσωπείο θλίψης το χαμόγελό μου
και λυπάμαι εκείνους που δεν αγαπούν
περισσότερο απ όσο το αξίζουν
και συμπονώ τους αλλοπαρμένους
της αιωνιότητας
και θριαμβεύουν οι κατακτήσεις μέσα μου
κι ακόμα ζω βαθιά στην τρύπα της αγάπης
εδώ και τώρα το σπρώξιμο της βάρκας μου
στην ανοιχτή θάλασσα του έρωτα
παλιό τραγούδι μοιάζει
με ταξίδι στο γύρο του κόσμου μοιάζει
στις αγκαλιές του λιμάνι
εκεί που ρίχνω άγκυρα
στην ευχάριστη καρδιά μου…