διάβασα στο διαδίκτυο:
τι ωραία που φωσφορίζουν μέσα στο σκοτάδι οι κουραμπιέδες
είναι λες και φωνάζουν το όνομά σου!
σχολίασα με ποίημα:
βιθουρανός – το φιλί της σοκολάτας
…εχτές μπήκα σε μια σοκολατερία
στο νου μου χόρευαν οι σοκολάτες
τα συναισθήματα απερίγραπτα
ο κόμπος στο λαιμό παρών
οι μνήμες σήμερα γροθιά στο στομάχι!
αθόρυβη έξοδο προς τη διάσωσή μου έπραξα
η γνωστή επιμέλεια του θρήνου με έζωσε
η αυταπάρνηση καθυστέρησε τη στιγμή
μια τελευταία ματιά και βγήκα έξω
σε παραδίνω αχόρταγη όρεξή μου πρόσθεσα
στην απάθεια που σε διαδέχεται!
στάθηκα έξω στη βιτρίνα
να χορτάσουν τα μάτια μου
και κατόπιν φεύγοντας δεν κρατήθηκα
έστειλα παθιασμένο φιλί υπόσχεσης
για αθώα πισωγυρίσματα και αμαρτίες…
υγ. χρόνια πολλά καλές γιορτές και υγεία εύχομαι