διάβασα στο διαδίκτυο:
Δημήτρης Πουλικάκος: Γιόρτασε τα 80 στο sold-out “Κύτταρο” με ένα απίθανο rock πάρτι 4 ωρών!

σχολίασα:
…«πέτρα που κυλάει χόρτα δεν μαζεύει» ήταν η εκπομπή με τον θείο Νώντα που ακούγαμε έφηβοι με ένα μικρό ραδιοκασετόφωνο στην πλατεία του μαχαραγιά όταν ήμασταν έφηβοι εγώ και οι φίλοι μου – πολλά χρόνια πριν!
σήμερα 1700 χλμ μακριά με το αεροπλάνο διάβασα για την συναυλία και ευχαριστήθηκα!
χαιρετίσματα λοιπόν στην γερουσία
εγώ κρατάω το αμόλυντο και ονειρεύομαι – χρόνια του πολλά!
ναι ακούγαμε κάτι λίγα τότε – αλλά ο τρόπος του τα λεγόμενά του και οι μουσικάρες του – έμειναν στη συνείδηση σαν στάμπα!
πολύ θα ήθελα να τον ακούγαμε πάλι μαζί οι τρείς οι φίλοι αλλά αυτό είναι αδύνατον πλέον!
ο ένας χάθηκε στους ουρανούς 38 ετών ο άλλος παιδεύεται μόνος μέσα στους τέσσερις τοίχους του μαγαζιού του συνεπικουρούμενος από τα μπλε καφενεία και εγώ μόνος βολοδέρνω στο web γράφοντας το παρόν νοσταλγικό κείμενο!
τι τα θες έτσι είναι η ζωή – που τραγούδαγε κι ο άλλος…

υγ, αφιερωμένο στον Frank Zappa