…στον ουρανό σε έψαχνα
στο beach bar σε βρήκα
καθόμασταν πλάτη με πλάτη και
η άγνοια μας δοκίμασε!
έπειτα κοιταχτήκαμε και μεταφερθήκαμε
στις κοινές μας θύμησες
και ανοίξαμε ορθάνοιχτα
τις αγνές μας προθέσεις ρωτώντας:
πως είσαι; – περνάς καλά;
εδώ στα επίγεια οργιάζει
η ανθεκτική λύπη
γιατί τα τεκταινόμενα
στον ουρανό και πιο πέρα – στο σύννεφο
δεν αναγνωρίζεται με σιγουριά ο άνθρωπος
γι αυτό χάρηκα πολύ που σε είδα
και επί τη ευκαιρία σε ρώτησα:
εσύ που ξέρεις από χρώματα και φως
μπορείς σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις
γιατί χάθηκε η μαλακία
από τα γραπτά μου;
ήταν για μένα ένα σπουδαίο άλλοθι –
τώρα πως θα αντιμετωπίσω το κενό
του χλευασμού;
είχα μια ιδέα για τον εαυτό μου
και τώρα έχω μείνει ξεκρέμαστος!
άστα φίλε μου και μην τα ανακατεύεις
κουβαλάω και εγώ τον σταυρό μου
και πιστεύω ότι είναι ο μεγαλύτερος…
