απόκληρες λέξεις
…αγαπητή μου άκουσέ με της είπα
έμεινα νέος για εσένα γιατί
δεν είσαι η λησμονημένη γυναίκα!
σχεδόν κάθε βράδυ υπολόγιζα
τι θα σου εξομολογηθώ όταν θα σε ξαναέβλεπα
ήθελα να σου μιλήσω για τα φώτα του δρόμου μου
ήθελα να σου μιλήσω για τα κουρέλια όνειρα που έτρεφα
ήθελα να σου μιλήσω για την απόσταση που μας χώριζε
ήθελα να βγω στο φως
και να ανακοινώσω τη μυστική υπόσχεσή μου για σένα
υποθέσεις και αναμονές τραβούσαν το μανίκι μου!
τώρα βρίσκομαι λίγο πριν σε συναντήσω
εδώ στη μέση του πουθενά – και αναρωτιέμαι!
άραγε γνωρίζει κάτι ο ένας για τον άλλο ή μήπως
κατοικούν μέσα μας απόκληρες λέξεις;
όπως και να έχει – ένας ψίθυρος συνεχίζει στα πέριξ
να μιλάει για εμάς και σαν να καθορίζει
εκείνο το «θα σε θυμάμαι για πάντα»
η κλοπή του φτωχού πνεύματος μου από το χρόνο
μετατρέπεται σε μια δόλια ατομική επανόρθωση – σε νιότη – υπόσχεση!
με καταλαβαίνεις άραγε;…