…κάθομαι στα αυγά μου
που να τρέχω τώρα; ματαιότης!
ματαίωση σχεδίων ( να πάω μια βόλτα)
όχι θα πάω στο καφενείο να δω τι γίνεται
όχι θα πάω στο μπαρ για ποτό!
έχω συνηθίσει να παραβρίσκομαι
στις συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων
στην αναμονή μήπως και συμβεί κάτι
αλλά που πάντοτε σχεδόν μου διαφεύγει
το αξιοσημείωτο – το πραγματικά ενδιαφέρον!
ναι δεν λέω όλα αυτά τα ευφυολογήματα
και τα καλαμπούρια είναι ανάλαφρα
και περνά όμορφα η ώρα – όμως
κάπου μέσα μου βαθιά υποψιάζομαι ότι
η ελαφρότητα καταλήγει σε διαστροφή
επομένως έχω μονίμως μέσα μου βαθιά
μια νότα απαισιοδοξίας να με τριγυρίζει!
όμως εγώ έχω την επιθυμία πρόχειρη
να γελάσω – να γνωρίσω νέους ανθρώπους
να συγχρονιστώ – να δημιουργήσω σχέσεις
να ανταλλάξω απόψεις και να παρουσιάσω
τις δικές μου προτάσεις – τις προοπτικές – τις αμφιβολίες
να συμφωνήσω – να διαφωνήσω και τέλος
μέσα από συζητήσεις να βρω δρόμους και επαφές!
από την άλλη να πάω μια βόλτα να ξεσκάσω
μέχρι τη θάλασσα – στο βουνό – στα δρομάκια της πόλης
να ακούσω τα βήματά μου – την καρδιά μου να χτυπάει
να με πονέσουν λίγο τα πόδια μου και η μέση μου
να σκορπίσω τις σκέψεις μου στους πέντε ανέμους!
όμως κατόπιν θα γυρίσω σπίτι στα γνωστά
και θα ανοίξω την τηλεόραση θα ενσωματωθώ στην
καθημερινότητά μου θα αντιμετωπίσω τα κοινωνικά μου
προβλήματα θα συμπονέσω τους ανθρώπους μου
και στο τέλος θα σκέπτομαι την ξεκούραση και τον ύπνο!
όμως το επόμενο πρωί μπροστά στον καθρέφτη μου θα
αναλογιστώ πάλι τις υπεκφυγές μου και εκείνη τη ματαιότητα
που φαντάζει στη καινούργια ημέρα μου αλλά και
εκείνη τη διαστροφή της ελαφρότητας της ζωής μου!
και τότε μια φωνή μέσα μου (που την υπαγορεύουν
συνοπτικά όλοι οι σοφοί που έχω διαβάσει και θαυμάσει)
κραυγάζει να διαβάσω ένα βιβλίο (να ξεστραβωθώ)
να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή μου να γράψω
τις σκέψεις μου – τις ανησυχίες μου (τα γραπτά μένουν)
να σερφάρω – να ψάξω για τις απορίες μου
και στο τέλος να διαπιστώσω ότι όλα ξεκινούν
από την αγάπη μου για τον εαυτό μου και για τους άλλους!
με αυτά τα όπλα (της καλλιέργειας και της μόρφωσης)
σκοπεύω και επιτυγχάνω συνεχώς την ανόρθωση
να ανυψώνω το πνεύμα μου – εκεί
απέναντι στην ελαφρότητα και τον εφησυχασμό!
γνωρίζω ότι
είναι μεγάλο το πλέγμα γύρω μου της ανοησίας
είναι ένα δίχτυ αόρατης αναλγησίας και εξαναγκασμού!
γράφοντας τα δικά μου (μαγικό ραβδάκι η δυνατότητα
της ανάγνωσης τους σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου)
σιγά-σιγά καθημερινά γκρεμίζω τα τείχη που χτίζονται
αδιακόπως γύρω μου χωρίς εμένα για εμένα!
ανοίγω μεγάλες τρύπες για την ελευθερία μου και την
αξιοπρέπειά μου διαμέσου της γνώσης και
της προσφοράς της επανάληψης (αυτογνωσία με ακούς;)
με αυτούς τους τρόπους με αυτά τα όπλα χαμογελώ
αγνά και όμορφα στο καφενείο – στη βόλτα – στη συνήθεια
στη μοναξιά του μπαρ στο θόρυβο της μηχανικής
καθημερινότητας – στην αδιαλλαξία της υπεκφυγής!
η ομορφιά είναι έμφυτη μέσα μου και είναι εκείνη που με
παρακινεί να διαλέγω και να ανακαλύπτω εκείνα τα μικρά
και τα λίγα που με κάνουν να αισθάνομαι όμορφα
να μορφώνομαι και να μην αφήνω το μυαλό μου στα χέρια του
λήθαργου και της απραξίας!
η παρουσία της εσωτερικής ανάγκης μου
για έκφραση και παραγωγή
είναι εκείνη που μεταδίδει αιτίες και αφορμές
στο πνεύμα μου ώστε να αποδίδει το έργο μου
κάνοντας την διαφορά που επιδιώκω!
ανεβαίνω για μια ματιά στον ουρανό της γνώσης
κεντώ μέσα μου σοφά τις διάφορες σκέψεις
προβλέπω το σκόπελο που καλούμε να προσπεράσω
ανάβω τον προβολέα της δημοσιότητας του διαδικτύου
αποθεώνω το ειδικό βάρος της πραγματικότητας
εξαγνίζω τις στροφές τη επόμενης ημέρας – ήρεμα
γίνομαι αγωγός της χαράς – της στιγμής – του αιώνα
υψώνομαι και δεν κατακρημνίζομαι από τα περιττά
υψώνομαι ψυχαγωγός και ουχί δημαγωγός μόδας
τα πεζοδρόμια του περίπου τα αποφεύγω εντέχνως
τραγουδώ την ανάπτυξη και τις δωρεές του πνεύματος
μεταμορφώνομαι σε συνταγή εναντίον του εφησυχασμού!
ανάγκη μου – σε ευχαριστώ και ανταποδίδω…
