περιγράφει της μουσικής την ανία με γλυκανάλατο ρυθμό και μελωδία ψόφια!
…η ανία στην μουσική περιγράφεται με τεράστια κομμάτια σε χρονικό μήκος και με θέμα χαλαρό και μονότονο δοσμένο από αρτίστες μουσικούς γλυκανάλατο ρυθμό και μελωδία ψόφια!
μελωδία που πάντα θυμίζει κάτι γνώριμο μα που μονίμως ξεφεύγει σε σκαλοπάτια θολής μνήμης!
νότες που δεν εξουσιάζουν καμία σπίθα έξαρσης της αρμονίας – βαρετή ηδονή της επανάληψης και κακή απομίμηση να σε ζαλίζει η προσμονή ότι κάτι επιτέλους θα αλλάξει!
ότι θα εμφανιστεί το κρεσέντο της αίσθησης των συναισθημάτων – των χρωμάτων – των αποχρώσεων της έμπνευσης!
προσωπείο η κομψότης και η αριστεία του ερμηνευτή – του βιρτουόζου που χάθηκε μέσα στη δεξιοτεχνία του – που ξέμεινε από έμπνευση!
όλο αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκφορά σε νότες της ξεφτισμένης εικόνας που κάποτε δονούσε τη θέληση!
μα τώρα αγκαζέ με το τίποτε παρουσιάζεται ως φαύλη προσπάθεια κουρασμένων αναμνήσεων – απλά!
απλά ονομάστηκε όλο αυτό με διάφορα ονόματα ως μουσική σκηνή που άλλοι γίνονται συνοδοιπόροι λόγω ταύτισης γενικώς και αορίστως – και άλλοι χαμογελούν με νόημα και πηγαίνουν παρακάτω!
όσον αφορά εμένα – θεωρώ βλασφημία της μουσικής τέχνης όλο αυτό και ότι απλώς πρόκειται για μια μάσκα που προβάλλεται χωρίς ντροπή – για αυτό – μόνο παγωμένες γκριμάτσες φωτίζονται πλέον!
ω! μουσική η ηδονή σου με αγκάλιασε κι ο έρωτας σου με στεφάνωσε!
ω! μουσική με τροποποίησες – με σμίλεψες – με δασκάλεψες ώστε να έχω άποψη!
ω! μουσική με οδήγησες στα λιβάδια της έμπνευσης!
πώς να δεχτώ πλέον την ατάλαντη μορφή σου;
πώς να συγχωρεθώ προτείνοντας τη λησμονιά του τίποτε;
ω! έμπνευση ασήκωτο φορτίο μοιάζεις στα μαρμαρένια αλώνια της άγνοιας και της ανίας…