είμαι τακαπληκτικός;
δεν το γνωρίζω
πίσω από εμένα βρίσκεται η ιδέα μου
αυτή η στέγη είναι ήσυχη
εκεί βαδίζουν οι περιστέρες μου δίκαια
και κοσμούν τη θάλασσα με ρεμβασμό
κοσμούν το βλέμμα με γαλήνη
αυτή η στέγη είναι ήσυχη
και λειώνει από την ηδονή μέσα σε ένα στόμα
λίγο πριν την εκφορά του λόγου
τερπνή απουσία στον μέλλοντα μου
συνεχώς μεταβαλλόμενες οι όχθες του μυαλού
και η ανάγκη
να ξεφωνίζει συνεχώς
έρωτας να είναι άραγε;
του αιώνα μου ροή;
ζω ανάμεσα σε αυτό που είμαι; ζωντανός;
ανέκκλητα ταγμένος – παραδομένος;
αναρωτιέμαι:
ορθοί είμαστε;
στεκόμαστε ακίνητοι
εμπρός στην αλληλοεκτίμηση;
εμπρός στην αλληλοδιαδοχή;
μια αύρα θαλάσσια αναδίδει και ψαύει η σαρξ
ω! δύναμη της ψυχής
ας τρέξουμε…