…Δεν ξέρω τι είναι πολιτισμός. Λέξη παρεξηγημένη και αμφίβολη.
Αν είναι οι λαϊκές γιορτές και τα πανηγύρια , που έχουν τις ρίζες τους σε χρόνια περασμένα, δεν τα βρίσκω παρά άθλιες μιμήσεις ενός κόσμου που είπε το λόγο του και άφησε τα ιστορικά του αχνάρια. Και θεωρώ τους μετέχοντας σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις κιβδηλοποιούς, αντίγραφα κακά και προσβλητικά του υλικού των λαογραφικών μας μουσείων.
Αν είναι οι καθαροί δρόμοι, η δημόσια τάξη, η αφύσικη ισότητα, ο υποχρεωτικός και άδικος αλληλοσεβασμός, τα λαμπερά αφιλόξενα κτήρια, ο πλούτος και τα χρηματιστήρια, δεν με εμπνέουν.
Αν είναι οι λεγόμενες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις των τραγουδιστών, δεν μου αρκούν τώρα πια.
Αν είναι το ποδόσφαιρο με τα επακόλουθα του, τα παρθενοπορνίδια της τηλεόρασης και η πολιτική των παραθύρων, μου ανακατεύουν τα άντερα.
Αν είναι όμως το τράνταγμα ψυχής, η δημιουργία επιθυμιών, ο έρωτας, η χωρίς αντάλλαγμα βοήθεια στον διπλανό σου, τον θέλω και τον υποστηρίζω.
Αν είναι η υπόσχεση του αύριο, μάχομαι για αυτόν και ευχαρίστως θυσιάζω το σήμερα το τώρα. Και ας μοιάζει ανόητο.
Αν είναι η περιφρόνηση γι αυτά που πάσχισες κάποτε να κατακτήσεις, το εύχομαι.
Αν είναι η κατανόηση του σύμπαντος και μέσω αυτής η ουσιαστική αξία της υπάρξεώς μας, τον δέχομαι και τον φοβάμαι…
