ξίδι ξιδάκι για τις φαρμακόγλωσσες μάγισσες αναμνήσεις τέρατα κι αγαπημένα μακριά κι άνωθεν του ισοζυγίου πληρωμών της λογικής
…όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος – αυτό το τραγούδι έγινε για πολύ καιρό το
αγαπημένο μου!
μετά από καιρό – στο σπίτι ενός συμμαθητή μου που έπαιζε
αποκλειστικά κλασσική κιθάρα – βάλαμε να ακούσουμε το τραγούδι!
εκείνος το άκουγε για πρώτη φορά και στο τέλος όταν τον ρώτησα:
πως σου φάνηκε η κιθάρα;
μου απάντησε: καλό είναι αλλά όχι τίποτε ιδιαίτερο!
εκνευρίστηκα!
ακόμα και τώρα εκνευρίζομαι με εκείνους που είναι καταπληκτικοί
εκτελεστές – αλλά από έμπνευση – περίπατος μέχρι τα κούτσουρα!
με εκνευρίζουν εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται την έμπνευση!
τελευταία κάποιοι ενοχλήθηκαν που πήρε το βραβείο νομπέλ ο Dylan!
παλιότερα οι συν αυτώ τρέχανε στη Σουηδία να μην το πάρει ο
Καζαντζάκης!
σήμερα στο φατσοβιβλίο γίνεται του κουτρούλη ο γάμος!
ξύλα – σχοινιά – καραβόπανα – αλυσίδες – προγράμματα – enter
πρέπει να το παραδεχτούμε: είναι απίστευτη αυτή η ανία
των social media και ταυτόχρονα – τόσο μα τόσο ελκυστική!
απαντώ: καλό είναι αλλά όχι τίποτε ιδιαίτερο!
κατόπιν θυμάμαι Σεφέρη:
«κι όταν ήρθαν μουλωχτά
από την άλλη γη τις αμαλάκες
είπα – άει στο διάολο μαλάκες
και έφυγα ανόρεχτα»
κοιτώντας τον καθρέφτη μου μονολογώ!
νευράκια-νευράκια;
ξίδι αγαπητέ μου…
αφιερώνω το τραγούδι στις σκάλες που με περιμένουν!