λέει ο Μπουκόφσκι
…άκουσα τη φωνή του αφεντικού: «Τσινάσκι»
«ναι»
«για έλα εδώ»
το αφεντικό κάπνιζε ένα μακρύ ακριβό πούρο.
έδειχνε ξεκούραστος
«αυτός είναι ο φίλος μου, ο Κάρσον Τζέντρυ»
ο Κάρσον Τζέντρυ κάπνιζε και εκείνος ένα μακρύ ακριβό πούρο
«ο Κύριος Τζέντρυ είναι και αυτός συγγραφέας
τον ενδιαφέρει πολύ το γράψιμο
του είπα ότι είσαι συγγραφέας και ήθελε να σε συναντήσει
δεν σε πειράζει έτσι;»
«όχι δεν με πειράζει»
κάθονταν και οι δύο και με κοιτούσαν καπνίζοντας τα πούρα τους
πέρασαν μερικά λεπτά. τράβηξαν και έβγαλαν τον καπνό,
και με κοιτούσαν
«πειράζει να φύγω;» ρώτησα
«εντάξει» είπε το αφεντικό…
λέει ο βιθουρανός
…γυρίζαμε με το τρένο της Χαλκίδας
από εκδρομή στη στενή Ευβοίας
στο κουπέ καθίσαμε απέναντι από ζευγάρι
μια ευτραφής κυρία με ένα ξεπλυμένο κόκκινο φόρεμα
και τον σύζυγο της – μαύρο κουστουμάκι – κοντός λεπτός
πιάσαμε κουβέντα για διάφορα
αργότερα μας ξαφνιάζει το ύφος της:
ότι λέει ο καθένας του μοιάζει κιόλας
και εσείς μοιάζετε με αλήτες!
της απάντησα:
λοιπόν να άλλη μια που διαβάζει τα εξώφυλλα
και εσύ μοιάζεις με τη χοντρή του Ζαχαρία κυρία μου
και την συναγωνίζεσαι σε ανοησία!
τότε
πετάχτηκε και είπε ο σύζυγος με απλωμένο το πακέτο:
πάρτε τσιγαράκι παιδιά…