το νόμισμα πάντα έχει δύο όψεις!
από τη μια πρακτικές βαρβάρων και τοποθετήσεις διηγώντας τες να κλαις και από την άλλη απόσπασμα από την γέννηση της τραγωδίας του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ!
…θα κερδίσουμε πολλά για την επιστήμη της αισθητικής μόλις φτάσουμε – όχι μόνο στη λογική κατανόηση – αλλά στην άμεση βεβαιότητα της διόρασης σύμφωνα με την οποία η εξέλιξη της τέχνης είναι συνδεδεμένη με την δυϊκότητα του απολλώνιου και του διονυσιακού: με τον ίδιο περίπου τρόπο με τον οποίο εξαρτάται η τεκνοποιία από την δυϊκότητα των φύλων – μέσα σε μια αέναη πάλη και με περιοδικές μόνο συμφιλιώσεις! τους όρους «απολλώνιο» και «διονυσιακό» τους δανειζόμαστε από τους Έλληνες – οι οποίοι φανερώνουν στον οξυδερκή τις βαθυστόχαστες μυστικές διδασκαλίες της σύλληψής τους για την τέχνη – και τούτο όχι μόνο με έννοιες αλλά και με τις πολύ σαφείς μορφές των θεών τους! με τους δύο θεούς της τέχνης – τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο – συνδέεται η γνώση μας ότι στον Ελληνικό κόσμο υπήρχε μια τρομερή αντίθεση – όσον αφορά στην καταγωγή και στους σκοπούς ανάμεσα στην τέχνη της γλυπτικής την απολλώνια – και στη μη πλαστική τέχνη της μουσικής – την τέχνη του Διονύσου! αυτές οι δύο διαφορετικές ενορμήσεις κινούνται η μια πλάι στην άλλη – τις περισσότερες φορές σε ανοιχτή σύγκρουση και ωθούν η μια την άλλη για καινούριες και πιο ισχυρές γέννες – διαιωνίζοντας με αυτές την πάλη εκείνη της αντίθεσης που μόνο φαινομενικά ξεπερνιέται από τη συνήθη λέξη «τέχνη» – ώσπου στο τέλος εμφανίζονται – χάρη σε μια θαυμαστή μεταφυσική πράξη της «ελληνικής» θέλησης – ζευγαρωμένες και γεννούν – με αυτό το ζευγάρωμα το εξίσου διονυσιακό και απολλώνιο έργο τέχνης – την αττική τραγωδία…