…είναι εξαιρετικό γεγονός να αγαπάς έναν φίλο και να τον προσφωνείς αδελφό! και ακόμα πιο εξαιρετικό είναι να το αποδέχεται!
γνώρισα τον Ηρακλή το 1979 – ήταν το αφεντικό μου στην φαρμακαποθήκη που εργαζόμουν τότε!
πέρασε ο καιρός και ήλθαν άσπρα μαλλιά να μας θυμίζουν διάφορα!
ήταν μια εποχή 81-82 που πηγαίναμε στο club 14 στην πλατεία Κολωνακίου σχεδόν κάθε εβδομάδα και πολλές φορές και κάθε μέρα! εκεί γνώρισα το «φάντασμα» τον καλύτερο dj που έχω ακούσει με βινύλια (τότε – χωρίς τα σημερινά κόλπα)!
ο Ηρακλής μου στάθηκε και κάποτε του είπα σε στενό οικογενειακό κύκλο ότι αυτός είναι υπεύθυνος που δεν έγινα αλήτης – σήμερα το γράφω κιόλας και ταπεινά τον ευγνωμονώ!
στην πορεία θα γράψω κι άλλες όμορφες ιστορίες για αυτόν!
Ηρακλή αδελφέ μου σου εύχομαι και σου αφιερώνω το επόμενο τραγούδι που ακούγαμε μαζί στο 14…
