MY THIRD PARTY
… in the summer of 1973 I was working in a drugstore
GEFA Aristotelous four in Vathi square!
in July and August we learned that he was coming to
work with us the boss’s daughter and that should
we were careful because we were working in a single huge
space over twenty-five men several of whom
unmarried – I was the youngest and she was five years old
my older!
the first day she came – during the break some caught
talk about the latest movies of the season!
At one point I said my opinion that the greatest movie
it was the clockwork orange – and why it’s so great
as much as you say? Lika asked me!
because referring to a not so foreign and distant era
and why she reminds me of Orwell – I answered her!
the next week she came and gave it to me in a handful
carefully a piece of paper with her phone written!
I want to talk closely – he told me – the next
Saturday I have a party at nine will you come?
I rang the bell at exactly nine – the door was on
slightly open – she shouted at me from the depths: I was waiting for you!
there was no soul in a large living room and in the background of a
a slightly open door came out a faint yellow light and
very quiet music was heard!
I went there and pushed the door – that
she was lying in bed naked with a glass of campari
in hand – he looked at me deeply and said: I am the party…
I dedicate the piece to Campari and to the wheel of fortune
το τρίτο μου πάρτι
…το καλοκαίρι του 1973 εργαζόμουν στη φαρμακαποθήκη
ΓΕΦΑ Αριστοτέλους τέσσερα στην πλατεία Βάθη!
τον Ιούλιο και τον Αύγουστο μάθαμε ότι θα ερχόταν να
δουλέψει μαζί μας η κόρη του αφεντικού και ότι θα έπρεπε να
ήμασταν προσεκτικοί γιατί δουλεύαμε σε έναν ενιαίο τεράστιο
χώρο πάνω από είκοσι πέντε άντρες εκ των οποίων αρκετοί
ανύπαντροι – εγώ ήμουν ο πιο μικρός και εκείνη πέντε χρόνια
μεγαλύτερή μου!
την πρώτη ημέρα που ήρθε – στο διάλειμμα κάποιοι πιάσανε
κουβέντα για τις πρόσφατες ταινίες της εποχής!
κάποια στιγμή είπα τη γνώμη μου ότι η πιο σπουδαία ταινία
ήταν το κουρδιστό πορτοκάλι – και γιατί είναι τόσο σπουδαία
όσο λες; με ρώτησε η Λίκα!
γιατί αναφέρετε σε μια όχι και τόσο ξένη και μακρινή εποχή
και γιατί μου θυμίζει τον Όργουελ – της αποκρίθηκα!
την επομένη εβδομάδα ήρθε και μου έδωσε στη χούφτα
προσεχτικά ένα χαρτάκι με γραμμένο το τηλέφωνό της!
θέλω να μιλήσουμε από κοντά – μου είπε – το επόμενο
Σάββατο κάνω ένα πάρτι στις εννιά θα έρθεις;
χτύπησα το κουδούνι ακριβώς στις εννιά – η πόρτα ήταν
ελάχιστα ανοιχτή – μου φώναξε από το βάθος: σε περίμενα!
δεν υπήρχε ψυχή σε ένα μεγάλο σαλόνι και στο βάθος από μια
πόρτα ελάχιστα ανοιχτή έβγαινε ένα αδύνατο κίτρινο φως και
ακουγόταν μια πολύ σιγανή μουσική!
προχώρησα προς τα εκεί και έσπρωξα την πόρτα – αυτή
ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι γυμνή με ένα ποτήρι campari
στο χέρι – με κοίταξε βαθειά και μου είπε: εγώ είμαι το πάρτι…
υ.γ.
αφιερώνω το κομμάτι στο Campari και στον τροχό της τύχης