όλοι οι γενίτσαροι μια εταιρία ένα κείμενο που αναφέρεται στην ντροπή της εποχής μας – την αδράνεια
…η αδικία προξενεί αντιδράσεις μου λέει ο καθρέφτης μου!
όμως το νόμισμα έχει δύο όψεις – μου λέει!
έτσι είναι αγαπητέ μου!
άμα έχoυν άλλοι το δάχτυλο μέσα στο μέλι τι να περιμένεις;
θα περιμένεις και θα περιμένεις!
και θα ονειρεύεσαι
λαχεία – joker και ασπρόμαυρες φωτογραφίες να
μεταλλαχθούν σε έγχρωμες – από μόνες τους!
α! και κάτι ακόμα
το στικάκι στον υπολογιστή σου θα περιμένεις
να γεμίσει από μόνο του με ενδιαφέροντα θέματα
που θα περνούν στην κατανόησή σου αυτόματα!
κι εσύ να μην κάνεις τίποτε
ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι να κουνήσεις – τίποτε
α! και κάτι ακόμα
ελπίζω να είσαι πανευτυχής από τα εκατό likes που μάζεψες!
λίγες φορές το πέτυχες – τις περισσότερες τίποτε!
εύγε – καναπές πολύχρωμος τρισδιάστατος με σκαμνάκι
για τα πόδια – μην ξεχνιόμαστε – στο τίποτε είμαστε!
α! και κάτι ακόμα
μου λέει ο καθρέφτης μου
μήπως κάπου-κάπου σου έρχεται η μυρωδιά της σαπίλας
γύρω σου; αν όχι διέγραψε το κείμενο! …
διαβάζω Τίτο Πατρίκιο:
…λέγαμε: «η θάλασσα θα υπάρχει πάντα
να δίνει στις πέτρες την ασπρίλα του αλατιού»
λέγαμε: «πάντα θα υπάρχουν οι βράχοι
να δίνουν στο αλμυρό νερό τα θρύψαλα της άμμου¨
και ήμαστε σίγουροι εμείς
που μοιάζαμε τόσο στα βράχια και στη θάλασσα
ήμαστε σίγουροι απολύτως πως ότι και να γίνει
πάντα μια μέσα κίνηση θα μας ενώνει!
σήμερα τίποτε δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας!
τίποτα! ακόμα δεν το ομολογούμε ανοιχτά!
μονάχα που αποφεύγουμε τις παλιές παρομοιώσεις!
κι η δυσκολία δεν είναι να παραδεχτείς
έναν καινούργιο θάνατο
μα το να στήνεις πάλι μια προτομή νεκρού
μέσα σε αυτές τις πολυδαίδαλες μυστικές σου κατακόμβες!…