…κάποια στιγμή όταν ο Απόλλωνας πήγαινε στο νηπιαγωγείο με παρακάλεσε να βάλω μουσική να χορέψει αυτός και οι φίλοι του στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του νηπιαγωγείου!
ένοιωσα γοητευμένος από την πρόκληση!
πως εγώ ένας γεροξούρας dj θα είχα εκείνη την απαραίτητη αίσθηση ώστε να επικοινωνήσω με παιδιά 5-6 ετών!
όμως αυτή η πρόκληση ήταν μοναδική και επομένως δε μου πέρασε από το μυαλό να την απορρίψω – αντιθέτως άρχισα να προετοιμάζομαι και όταν έφτασε η ώρα στάθηκα εκεί!
σε ένα τραπέζι είχα το λαπτοπ μου συνδεδεμένο με τον ενισχυτή μου και τα ηχεία μου προκειμένου να απομυθοποιηθώ στην ψυχή μου!
μια παράξενη μορφή αγωνίας με είχε αναστατώσει στο διάστημα της αναμονής του πάρτι!
σκεφτόμουν ότι πεντάχρονα παιδιά θα με ξεσκονίσουν θα με συγυρίσουν και στο τέλος μπορεί και να με σταυρώσουν για πάντα – δημιουργώντας μου – ανάμνηση αποτυχίας!
ένα πολύ μυστήριο αίσθημα με είχε εξουσιάσει τη στιγμή που ξεκίνησε το πάρτι και ένας κλόουν μαζί με τις δασκάλες τους απασχολούσαν τα πέριξ επί μια ώρα και βάλε!
κάποια στιγμή η διευθύντρια του νηπιαγωγείου τα μάζεψε όλα τη μέση της αίθουσας και ρώτησε τα παιδιά αν θα ήθελαν να χορέψουν κοιτάζοντάς με- με νόημα!
και εγώ – σαν υπεύθυνος ροκάς προς τον εαυτό μου – ξεκίνησα δυνατά με Linkin Park – Across The Line!
έγινε της τρελής κάποια στιγμή συντονιστήκανε όλα μαζί και χοροπηδάγανε με ρυθμό στο ρυθμό του τραγουδιού!
όλη αυτή η κοντή ιστορία – ήταν και είναι – μια από τις αξέχαστες στιγμές μου σαν dj…