…Δεν είτανε ποτέ η καρδιά σου σύννεφο,
είταν μονάχα ένα όνειρο αγριεμένο,
το ’χαν προσέξει οι ύαινες κι οι πάνθηρες
στο βλέμμα σου όταν ήρθαν να ’βρουν άσυλο,
στην ερημία της ζούγκλας φοβισμένες.
Φυσούσε αγέρας στις πτυχές των ρούχων σου
τρικύμιζε ωκεανός μες στα μαλλιά σου
τα παλιοπάπουτσά σου βηματίσανε
πάνου στ’ αχνάρια της Δημιουργίας.
Τη νύχτα που σε κάψαν και σε σκότωσαν
βγήκε ένα δέντρο στο νεκροτομείο
για μια στιγμή στο στήθος σου κελάιδησαν
μαζί όλα τα πουλιά της οικουμένης,
την αντιμέτρησή σου με το θάνατο
τον πρόγκηξες σα νεόπλουτο χωριάτη,
δεν είχες ούτε του ήρωα την αναίδεια
ούτε τη βαρβαρότητα του αγίου,
πάνου στον τάφο σου ήρθε και ξαγρύπνησε
μια νύχτα σιωπηλός ο Δον Κιχώτης.
Ηλέκτρα, Ηλέκτρα, είσαι η Ελλάδα ολάκαιρη,
χώρα της οργισμένης ευλογίας,
Ελλάδα, Ελλάδα, σήκωσες τα χέρια σου
κι έδειξες στους ανθρώπους να είναι ανθρώποι…
.