…σήμερα είναι η τελευταία ημέρα
των μέτρων κατά της πανδημίας – είπε ο υπεύθυνος
δυο χρόνια και κάτι και γυρίζουμε στην κανονικότητα
είπε ο σίγουρος!
εγώ σκέφτομαι ότι θα απομείνουν άδειες οι κρεμάστρες
των νοσοκομείων και οι πόρτες τους μισάνοιχτες
ούτε άνθρωπος δεν θα μπαίνει
μόνο κάτι πινακίδες θα φλιπάρουν
«ησυχία νοσοκομείο» θα λένε
έξω οι κλούβες δεν θα έχουν οδηγούς νοσοκόμους
έξω τα νερά θα έχουν περάσει την ίσαλο γραμμή
έξω τα εισιτήρια θα έχουν εξαντληθεί από τουρίστες
και όλοι εμείς θα διασχίσουμε ξανά την πόλη!
λοιπόν κουκουβάγιες των Αθηνών
καιρός να ξαναέλθετε – μη μασάτε
παλεύοντας θα δώσετε σωστές κατευθύνσεις
σε κοινωνία τάξεων – σε ώρες μη πολιορκίας
κρύβοντας όμορφα και ωραία από τον όχλο
συνταγές – μεγάφωνα – ορχήστρες – σπατάλες!
αλλά στο παραβάν
τρίβει τα χέρια της και χασκογελάει
η αγριοσυκιά – η πεισματική συναλλαγή και η επάνοδος!
δεν θα βάλεις μυαλό; με ρωτάει
πως θα κατορθώσεις να συνηθίσεις;
να ξέρεις – μου λέει
ότι κάθε φορά που θα θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό σου
θα σου βάζω το κανάλι της βουλής στην τηλεόραση
ρίχνοντας από δίπλα σου την ωραία ξανθιά
που θα σε συμμορφώνει!…
υγ. Μιμή με ακούς; το αεροπλάνο ακόμα κουβαλάει το φως…
