…όρτσα τα πανιά
να με ανεβάζουν σε κύματα
ψηλά και μαγικά
και να βρίσκω επιτέλους
το χάδι – τον αέρα – που μου ταιριάζει!
το υπέροχο μυαλό σου να ανασαίνω
να το ζω και να το έχω αχόρταγος – γλυκός!
ολόγυρα μου στην εποχή της ψυχής μου
να δονούνται στιγμές μυστηριώδους έλξης
ξανά γοργά – ξανά αργά – σαν δίχτυ!
σε ετούτο εδώ το ταξίδι του νου
θεωρούμαι αγνοούμενος – φευγάτος
στα λημέρια του έρωτα και της αγάπης
απολωλός της γκρίνιας και της επιτήδευσης
ευχαριστημένος – ηδονισμένος…
αφιερωμένο στην Αντουανέτα 22-10-2022