βιθουρανός – βαθιά πολύ βαθιά
…στη παραλία
ξαπλωμένοι στη ξαπλώστρα πάνω στη πετσέτα
κλείνουμε τα μάτια για να γνωρίσουμε τον ήλιο
να περιπλανηθούμε νοερά γύρω μας
μέσα σε ένα πορτοκαλί χρώμα
φωτεινό και αμείλικτο
φωτεινό πορτοκαλί χρώμα
αμείλικτο
και εκεί αναπάντεχα γεμίζουμε σκέψεις
ανοίγουμε τα μάτια ενοχλημένοι
τρομαγμένοι ίσως
για αυτά που έχουμε περάσει και έχουμε
μάθει στη ζωή μας
ίσως να μελαγχολήσουμε
και να γεμίσει το στόμα μας
με πικρό σάλιο
ίσως να μας έρθει στην άκρη των χειλιών μας
ένα πικρό χαμόγελο για αυτά που έχουμε πετύχει
για αυτά που ονειρευτήκαμε
αυτοσαρκασμός βουβός και καλά κρυμμένος
βαθιά πολύ βαθιά
στα μύχια ανεξερεύνητα μας
ανοίγοντας τα μάτια
σκέπτεσαι αυτήν την ωραία κοπελιά απέναντι
που σου χαμογελάει
σχεδόν αμέσως από τη πρώτη στιγμή
που ήρθες στη ξαπλώστρα
στη παραλία στο beach bar
σκέφτεσαι μελαγχολικά
ότι μάλλον και αυτή
θα είναι ίδια με τις προηγούμενες
αν δεν είναι τότε θα είναι ανίκανη
που δεν έκανε το πρώτο βήμα
αν κάνει το πρώτο βήμα τώρα
τότε αναπόφευκτα αργότερα – θα οδηγηθούμε σε ρήξη
γιατί θα είναι εγωίστρια και – θα τα θέλει όλα δικά της
αν παραιτηθεί και φύγει άπρακτη
τότε θα είναι κότα λυράτη
αν μείνει
ίσως να με ζαλίσει με τις φλυαρίες της
μέσα σε ένα φωτεινό και αμείλικτο
πορτοκαλί χρώμα
μέσα σε ένα φωτεινό και αμείλικτο
πορτοκαλί χρώμα
το θέμα προφανώς δεν είναι η απέναντι
και ο κάθε απέναντι
είναι η συμπλεγματικότητα μου
που δεν έχει ισορροπία και καθαρό νου
από την άλλη αναρωτιέμαι:
στα μύχια ανεξερεύνητα μου
κάποιος λόγος θα υπάρχει
για να αυτοσαρκάζομαι
έτσι δεν είναι;…
από τον δωδεκάλογο του παρελθόντος