είδα τη φωτογραφία και έμεινα άναυδος προσπαθώντας να πιάσω τις οσμές που εκφέρεις ζωντανές στη μνήμη
…Paul André θυμάμαι το τραπέζι σου το κρασί σου
τη στόφα σου τις κατσαρόλες σου την κουζίνα σου!
βλέποντας σε στη φωτογραφία χαζεύω το υπέροχο
αυτοκίνητο τα φώτα το τραπεζάκι έξω
και πάνω απ΄ όλα τη γλώσσα του σώματός σου
που αναπνέει εγκάρδια τις λιχουδιές που ετοιμάζεις!
ετούτη την ημέρα σε ετούτη τη φωτογραφία
βγήκε ο ήλιος φωτεινός και μας θύμισε ξανά
πως γνωριζόμαστε λίγο και καλά εκ του μακρόθεν
πως ανταλλάξαμε φιλοφρονήσεις εκ του σύνεγγυς
πως ο χρόνος μας πολιορκημένος είναι – Covid 19
πως είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι – απλοί!
να ξέρεις – πως ζυγιάζομαι στις χαρές σου
στο χαμόγελό σου – a sante mon ami!
θα έρθω – θα έρθεις και θα τα ξαναπούμε
μονάχα ο χρόνος απομένει – πάλι
όπως αυθαίρετα δεν τον είχαμε ορίσει
για να ξανανοίξουμε σεμνά τα παλάτια της ψυχής μας!…