…όπως πολλοί έτσι και εγώ
βλέποντας την φωτογραφία
του Ρότζερ Γουότερς
ένα κύμα χαράς με κατέλαβε
η ψυχή μου τραγούδησε ανεξάρτητη
πιασμένη στα δίχτυα αυτής της φιγούρας!
ένας από του pink Floyd
σαν κι μένα και εσένα
σε κάποιο τρένο με κοιτάζει
μέσω του φακού κάποιου ταξιδιάρη
και μου στέλνει μνήμες υπέροχες!
αυτόματα θέλησα να δω νοερώς
και κάποιον άλλον να μου τις δίνει
ας πούμε κάποιον από τους
πολιτικάντηδες ή ακόμα τους σελέμπριτις
δεν κατάφερε κανείς τους τίποτε!
μόνο στο παρακάτω κάθισμα
μια γλυκιά έγκυος κοπέλα ανώνυμη
μου πήρε τη ψυχή και την ταξίδεψε!
ανάκατες αγάπες τα χαμόγελα
φορούν μνήμες χρώματα συγκινήσεις
και μου τις βάζουν στα δάχτυλα μου
και κατόπιν στο πληκτρολόγιο – τώρα!

και γράφω συνειδητά και ζεστά:

χαίρε αμόλυντη κλωστή της απόστασης
χαίρε ποιητή ονείρων
χαίρε και εσύ αγέννητη ελπίδα μου…