από ανάρτηση του Dimitris Kazis
Με αφορμή το θάνατο του Αργύρη Ζήλου, ενός ανθρώπου του πνεύματος και των γραμμάτων που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ σαν κάτι τέτοιο μια που έγραφε κριτικές δίσκων (και μάλιστα ξένων) που θεωρούνται παρακατιανό είδος από την εγχώρια πολιτιστική νομενκλατούρα, παρόλο που ήταν ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα καλύτερους στυλίστες που εμφανίστηκαν στον ελληνικό Τύπο τα τελευταία 50 χρόνια, άναψε ξανά στο Facebook (δεν λέω στα κοινωνικά δίκτυα γιατί αυτό είναι ΤΟ κοινωνικό δίκτυο των boomers που ανήκε αυτός και της gen X που ανήκω εγώ) η συζήτηση για το τι μας χρειάζονται οι κριτικοί, ποιος είναι ο ρόλος τους και ποιοι δικαιούνται να κρίνουν και να γράφουν τις κριτικές τους δημόσια. Πολλοί είναι αυτοί που λένε ποιος είναι αυτός τώρα, τι έχει κάνει στη ζωή του και γιατί να δώσουμε σημασία στην αποψάρα του. Δεν ξέρει μουσική αφού. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή αστικός μύθος αλλά κυκλοφορεί η ιστορία ότι κάποτε έκοψαν τον Αργύρη Ζήλο από το κρατικό ραδιόφωνο επειδή δεν ήξερε να απαντήσει στην ερώτηση “τι είναι η φούγκα” που του έκανε η επιτροπή προσλήψεων. Ακούστε λοιπόν τι συμβαίνει: υπάρχουν αυτοί που ξέρουν να γράφουν και να παίζουν μουσική, υπάρχουν και αυτοί που ξέρουν να ακούνε και, ακόμη πιο σημαντικό, ξέρουν να ακούνε και να γράφουν. Το τελευταίο στοιχειοθετείται από το αισθητικό κριτήριο που είναι εν μέρει έμφυτο και εν μέρει καλλιεργείται με την ακρόαση και το διάβασμα, τα οποία προϋποθέτουν την έμφυτη ικανότητα να καταλαβαίνεις τι ακούς και τι διαβάζεις γιατί έχουμε πήξει από μουσικόφιλους που ακούνε, διαβάζουν αλλά παραμένουν τούβλα. Ο Ζήλος λοιπόν, όπως και ο Μαλαθρώνας, τα είχαν αυτά στο έπακρο. Και γι αυτό η γνώμη τους μετρούσε. Στην Αμερική πολλοί λένε ότι ο μεγαλύτερος συγγραφέας των 70s ήταν ο Lester Bangs που είχε γράψει μόνο μουσικοκριτικές. Ελπίζουμε εμείς οι μουσικογραφιάδες από τις επόμενες γενιές που επηρεαστήκαμε από αυτούς να τα καταφέρνουμε στα όρια των δυνατοτήτων μας. Το αν επηρεάστηκα εγώ από τον Αργύρη αποδεικνύεται εύκολα από αυτό εδώ το κείμενο: η πρώτη τελεία που έβαλα ήτανε μετά από 109 λέξεις.
