…η αλήθεια είναι ότι είμαστε μονίμως
κουρασμένοι – αηδιασμένοι – ανασφαλείς
σαν νότες σε ξεπερασμένο τραγούδι!
εγώ βαθιά μέσα μου δεν φοβήθηκα ποτέ
να υποκλιθώ στην αγάπη – στον έρωτα
και εξακολουθώ να ξύνω
τα κολλημένα λίπη της υπομονής
και λογαριάζω – ανακατεύω – λιμπίζομαι
εκείνη την επιστροφή του ξεσηκωμού
που έχω κλειδωμένη στο συρτάρι του βασανισμού!
είναι καιρός πλέον
να την ξεκλειδώσω – να την ελευθερώσω
την αγάπη
και να την πάρω στο κατόπι
είτε ξανοιχτεί στο πέλαγο της ικανότητας
είτε όχι…
