σήμερα η αδελφή μου που αγαπάει
την Αριστοφανική σάτιρα μου έστειλε
τα κάλαντα με τη δική της ερμηνεία:
«Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά
ψωλές αρχίδια και μουνιά
και αρχή καλός μας χρόνος
της γειτόνισσας ο κώλος
καλή χρονιά και με υγεία και
νάχουμε στο κρεβάτι φασαρία!»
και κατόπιν ο άντρας της ο Γκαρίλος συνέχισε:
«»Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά/ κι ήρχεψε στην Αξά χιονιά/ κι ίντα θε να ’ενούσι*/ τα χωριά που δυστυχούσι./ Ακόμα τ’ ανεμένουσι/ τα ρούχα να τα φέρουσι./ -Νικολό, ’ια πες αλεύρι/ ο νομάρχης σε ’υρεύγει./ Αης Βασίλης έρχεται/ κι ο κόσμος ονειρεύγεται/ φούρνοι με τα καρβέλια/ και τση Μπέαινας τ’ αμπέλια./ Την καλησπέρα φέραμε/ κι αν δεν τα καταφέραμε,/ χρόνια πολλά να ζούμε/ μη χειρότερα να δούμε/ και καλύτερα να πούμε»
σχολίασα:
…χρόνια πολλά νάστε καλά παιδιά μου
και να σέβεστε τα άσπρα τα μαλλιά μου
και αφού κάνατε τον κόπο
φτιάξτε και μια βασιλόπιτα και στείλτε τη με τρόπο…