βιθουρανός – δάκρυσε η εικόνα
…νέος σαν ήμουν διάβαζα ανάλογες ιστορίες!
δάκρυσε η εικόνα και άνοιξαν οι πύλες του παραδείσου
ξαφνιάζοντας το τρυφερό και θλιβερό μου τώρα
ξαφνιάζοντας τον χώρο του μυαλού μου!
έλεγα – θα περάσει αυτή η γενιά η πασπαλισμένη με λήθη
και θάρθει η δική μου και άλλες νεότερες σε άλλη έκταση
διαρκώς αναζητώντας το φως και τη ρήση – επιτέλους!
επιτέλους νάρθει η φώτιση του σύγχρονου για όλους – έλεγα!
σήμερα γνωρίζω πως τριγυρνώ στα ίδια σκοτάδια του μυαλού!
ακόμα δακρύζουν οι εικόνες – εκείνο που άλλαξε είναι
πως δακρύζουν πλέον στις οθόνες – στα smartphones
δύστυχο – τρυφερό και θλιβερό το μυαλό μου είναι!
ο άλλος μου στέλνει μήνυμα να του ανάψω κερί
είσαι κοντά στην εικόνα μου λέει – έχει άλλη χάρη – μεγάλη
ο άλλος με ρωτάει για φτηνές επιγονατίδες
να περπατήσει στα γόνατα στην ανηφόρα του πόνου
οι άλλοι μπροστά στην ηλεκτρονική εικόνα τη σωστή
σταυροκοπιούνται λέγοντας χιλιάδες αμήν
κάποιοι άλλοι δεν αφήνουν το lap top τη νύχτα ανοιχτό
πόρτα ανοιχτή στο διάβολο είναι – λένε- και το fb
χαφιές και φέρτης επικίνδυνος είναι λένε – το πιστεύουν!
και να – ότι πίστευα πως θα πάψει να υπάρχει – φευ υπάρχει
ένα σύννεφο λέει σε σχήμα καρδιάς θα μου φέρει τύχη – λέει!
όμως τα μήλα των εσπερίδων πέφτουν ακόμα στα πόδια μου
από δέντρα φανταστικά και ο μόνος Ηρακλής που ξέρω
είναι φίλος έξι χρόνια μεγαλύτερός μου
και στο διαδίκτυο η μοναξιά μου διακόπτεται από
μηχανικά likes κι αστραφτερές ναζιάρικες
κόκκινες καρδούλες – κι αυτές μηχανικές!
και σκέφτομαι το ρόπαλο του Ηρακλή
πού να το άφησε άραγε;
κι άμα θα το βρω τι θα το κάνω;
ο δρόμος μου χορταριασμένος είναι – σερφάρω – λέω
ανάμεσα σε αηδιαστικές διαφημίσεις – σε όνειρα
καρφωμένος και λουσμένος σε ηλεκτρονικό πορτοκαλί χρώμα
και με χτυπάει το αεράκι της ιστοσελίδας μου
χαμένος – απεγνωσμένος στης ομορφιάς το άμαθο αυτί!
τι περιμένω άραγε να γεννηθεί;
ένας ταύρος τα θέλω μου και λόγω της δύναμής
που έχει μέσα του – δεν εξουσιάζει – δαμάζεται!
ας γλυτώσω επιτέλους
από τον Παράδεισο και τις περιγραφές του!
ας δακρύσει η εικόνα και εγώ ας μην είμαι εκεί – νισάφι πια….
