η ενηλικίωση της αφορμής
διάβασα στο διαδλικτυο:
Επίκουρος ο Ανατρεπτικός Φιλόσοφος
13 Φεβρουαρίου στις 12:24 μ.μ. •
“Η αιωνιότητα”
Πιστεύεις στην αιωνιότητα, ρώτησε κάποιος τον φίλο του.
- Ναι του απάντησε εκείνος, αλλά όχι με τον τρόπο που πιστεύεις εσύ.
- Δηλαδή; τον κοίταξε απορημένα.
- Η αιωνιότητα για σένα περνάει μέσα από την θρησκευτική σου πεποίθηση, ότι δηλαδή ένα άυλο κομμάτι του σώματός σου θα συνεχίσει να υπάρχει για πάντα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Για μένα όμως, αιωνιότητα είναι ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, ένας πίνακας, οτιδήποτε μπορεί να αφήσει πίσω του ως έργο ο άνθρωπος.
- Δεν σε καταλαβαίνω.
- Από την στιγμή που αφήνεις κάτι πίσω σου αυτόματα γίνεσαι κομμάτι ενός πολιτισμού. Όσο αυτό το κομμάτι συνεχίζει να υπάρχει στους αιώνες που ακολουθούν, συνεχίζεις να υπάρχεις και εσύ. Ακόμη και ένας να ακούσει το τραγούδι σου, να διαβάσει το βιβλίο σου, να δει τον πίνακα σου, να θαυμάσει τον Παρθενώνα σου, θα είσαι ζωντανός στη δική του μνήμη.
- Τι σόι αιωνιότητα είναι αυτή;
- Η αιωνιότητα του πολιτισμού που αλληλεπιδρά στο χώρο και στον χρόνο μεταφέροντας τη γνώση και τις αξίες, σε αντίθεση με την αφόρητα εγωιστική, αφύσικη και ματαιόδοξη αιωνιότητα που διδάσκουν οι θρησκείες.
- Είσαι αιρετικός…
- Ποτέ δεν το έκρυψα φίλε μου…
Aristotelis Kolotes kerasovitis
σχολίασα:
είδες ο μυαλοπώλης;
αμέσως να κολλήσει στάμπες: είσαι αιρετικός – σχολίασε
αμέσως να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του – στη συζήτηση
αμέσως να προβάλλει το αλάνθαστο δίκιο του!
την αφόρητα εγωιστική – αφύσικη και ματαιόδοξη θέση του
κατά τα άλλα η παραδοσιακή συναίνεση βασιζόταν ανέκαθεν
σε υπολογιστική διαχείριση ακυρώνοντας ακόμη
και τον λόγο των ποιητών και των φιλοσόφων!
…αλλά εσύ γενιά του αιώνα
τραγούδα μην κρεμάς τα όργανά σου στις ιτιές
και μην κολλάς τη γλώσσα σου στο λαρύγγι σου
τίποτε μην μνησθείς
περίτρομη τον τρόμο σου τραγούδα
σε γήπεδα – σε πλατείες – σε στρατόπεδα…
και καταλήγω:
η επινόηση της γραφής
ο τρόπος να είμαστε μαζί…
