…γράφει ένας πρώτος ξάδελφος μου, μακρινός:
Το καλοκαίρι μας ήταν μια γλυκιά αναμονή για όλα: πότε θα έρθει το καΐκι στο μώλο, τα βιολιά στο πανηγύρι, ο υπαίθριος κινηματογράφος, ο Καραγκιόζης στην πλατεία, η μπάλα στο αμπέλι, οι παραθεριστές, οι πρόσκοποι, τα κλεμμένα τσίτζιφα, ένα ποτήρι κρύα βανίλια το βράδυ.
Και μεγαλώναμε με ένα πιάτο ντοματόρυζο, αχινούς στα πόδια ξυπόλυτοι και αντί για μαγιό ένα μαύρο σώβρακο καλοραμμένο από τη θεία Τσάντα. Γι’ αυτό ξέρουμε να αγαπάμε ακόμη…
του απάντησα:
σιγά μη μάθαμε να αγαπάμε μόνο για αυτά!
Υ.Γ 1. ξάδελφε, στη διάρκεια της ζωής μάθαμε να αγαπάμε. π.χ. όταν καταλάβαμε ότι ο σεβασμός και η καλοσύνη είναι από τα μεγαλύτερα προτερήματα του ανθρώπου
Υ.Γ2. ξάδελφε, τι ωραίος μεστός λόγος, ο γραπτός σου λόγος!
προσκυνώ…