«μέσα στα όνειρά μου εκείνος και εκείνα»
σχολιάζω:
είναι θεμιτό να τρέφω τα όνειρά μου και να τρέφομαι από
αυτά;
διαβάζω ότι:
«Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω.»
ασφαλώς και υπάρχει μεταφορική έννοια – ασφαλώς και δεν είμαι εγώ που θα κρίνω αυτά τα λίγα λόγια – όμως αν μου πέφτει λόγος ένα πράγμα γνωρίζω: ότι δεν πρόλαβα στη ζωή μου να τα μάθω όλα ή ακόμα αν θέλετε τα περισσότερα – επομένως αυτά τα λίγα που έμαθα καθόρισαν τα όνειρά μου που έφτασαν μέχρι εκεί που απλώθηκε η σκέψη μου ο λόγος μου και το χέρι μου!
όνειρα ιδιωτικά και εντός ορίων!
λόγια στενά και μικρά!
γραπτά – ίσια – στραβά και τεθλασμένα!
με αυτά έζησα ως τώρα και με αυτά θα πορευτώ στο μέλλον! αδαής – βάτραχος – σαύρα – μυρμήγκι και από τη μέση και επάνω άνθρωπος και από κάτω ψάρι σαν τον Κάδμο τον σύζυγο της Αρμονίας…
υγ. θα έβαζα στην ανάρτησή μου τον πίνακα του Ηλία Οικονομόπουλου (Ερημίτης) με τίτλο «Κάδμος» αλλά έχω πικραθεί μαζί του και έτσι διάλεξα ένα πίνακα του FERNANDO BOTERO,
https://www.koutipandoras.gr/article/erman-esse-zo-mesa-sta-oneira-moy
διάβασα στο διαδίκτυο:
Έρμαν Έσσε: «Ζω μέσα στα όνειρά μου»
«Κάθε άνθρωπος δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό». Ο Έρμαν Έσσε γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1877.
Για τούτο, κάθε ιστορία ανθρώπινη είναι σημαντική, αιώνια και ιερή.
Για τούτο, κάθε άνθρωπος, ενόσω ζει και εκπληρώνει τη θέληση της φύσης, είναι μια ύπαρξη υπέροχη που της πρέπει υπέρτατη προσοχή.
Δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου πολύξερο.
Ήμουν κι ακόμα είμαι ερευνητής, μα δε γυρεύω πια στ’ αστέρια ή στα βιβλία αυτό που ζητώ.
Ακούω τους ψίθυρους μες στο αίμα μου. Δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία η δική μου, δε διαθέτει τη γλυκιά αρμονία μιας ιστορίας που πλάθουμε με τη φαντασία μας.
Όμοια όπως η ζωή όλων των ανθρώπων που σταμάτησαν να εξαπατούν τον εαυτό τους, έτσι κι η δική μου είναι παράλογη μαζί και χαώδης, έχει κάτι από τρέλα μαζί και όνειρα.
Κάθε ανθρώπου η ζωή είναι ένας δρόμος μέσα στον εαυτό του, μια προσπάθεια να βρει κάποιο δρόμο, το ίχνος ενός μονοπατιού.
Κανείς ποτέ δεν υπήρξε ολότελα ο εαυτός του, ωστόσο ο καθένας αγωνίζεται να το πετύχει, και ο κουτός και ο ευφυής, όσο καλύτερα μπορεί.
Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ’ αυγό ενός αρχέγονου κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι.
Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια.
Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω.
Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη.
Οι ρίζες μας είναι κοινές.
Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του».
Απόσπασμα: «Ντέμιαν», Έρμαν Έσσε