υπότροπος έπαιξε τρομπέτα

…στο καφενείο Κυριακάτικο
εμφανίστηκε ξαφνικά – περασμένη ώρα
άνοιξε ένα βαλιτσάκι – έβγαλε μια τρομπέτα
και συναγωνίστηκε τον Miles Davis
και τον πρωτοσύγκελο της αμαρτίας!
εμείς οι θαμώνες – θα περίμενε κάποιος
ότι θα σαστίζαμε – όμως όχι
ο ακάλεστος ήταν γνωστός μας!
γνωρίζαμε το πάθος του – για τη ζωή – για τη μουσική!
κάποια στιγμή υπότροπος
με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
«εγώ σου μιλώ να γράψεις – για μια ελιά
στον ώμο μου – που σαγηνεύει τις γυναίκες
τα υπόλοιπα είναι δικά σου»
εκείνος έπαιξε τρομπέτα βαθιά μεσάνυχτα
και εκείνη η νότα του σολ που έβγαλε – κάτι είχε
από την αγάπη του – από την ελευθερία του
και από αμαρτία μετατράπηκε η μουσική του
σε γαλήνη της νύχτας – για αργότερα!
και έτσι εμείς οι θαμώνες
ζυγιστήκαμε σαν ακροβάτες στο σκοινί
που έδεσε την εμπειρία της στιγμής μας
με τη μνήμη μας – και αυτό μας άρεσε…