διάβασα στο διαδίκτυο:
Όπως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που, από απόγνωση ή αθεράπευτη εμπιστοσύνη στο δίποδο είδος μας, πιστεύουν τον κάθε πονηρό που θα τους πασάρει επιστολές του Ιησού, απομνημονεύματα του Δία και αγιασμένες αντικαρκινικές σταγόνες γνησίου ύδατος του Ιορδάνη ποταμού, έτσι υπάρχουν ακόμα πολλοί που αισθάνονται βέβαιοι για την αθωότητα των διαφημίσεων. Για την αλήθεια και την ηθική τους. Αυτοκαταστροφική η αγαθότητά τους, πλην δίχως αυτήν η αγορά θα βάλτωνε. Το ίδιο συμβαίνει στην πολιτική αγορά. Κι εκεί οι ονειροπώλες στήνουν ξόβεργες για τους ονειροπόλους.
σχολίασα!
…και γιατί παρακαλώ να μην ακολουθήσω την αυτοκαταστροφική μου αγαθότητα; μου αρέσει να ξαναψηφίσω πάλι τα ίδια και τα γίδια γιατί δεν μπορεί να πάει το χέρι μου αλλού και κατόπιν ή και πριν να πάω αγοράσω ένα υπέροχο πλαστικό μπουκαλάκι χρωματιστό σε σχήμα νταμιτζάνας των 50ml και να το γεμίσω αγιασμένο νεράκι από τις βρύσες του προσκυνήματος που είναι συνδεδεμένες με το δίκτυο της αφαλάτωσης και να το κάνω ιαματικό δώρο στην κυρά Γιώργαινα που πονάει και έχει χοληστερίνη και είναι και καλή γυναίκα αλλά άτυχη!
αυτή η αγαθότητά μου αν θέλετε να μάθετε προέρχεται από το βαθύτερο εκείνο συναίσθημα μέσα μου της απλής ανησυχίας που βρίσκει διέξοδο σε αθωωτικές μικρές πράξεις αγορών και συνειρμών αγέλης – τόσο καλά και άγια!
άλλωστε ποιος είμαι εγώ άραγε που θα διαφωνήσω με τις επιταγές της αρσενικής Εύας Μπλάοκ και του αθώου χοντρού που έχει στο χέρι του το θυμιατό των social media;
μην είμαστε και πλεονέχτες έτσι;
να ξέρουμε τη θέση μας κάτω από τον ίσκιο των διαφημίσεων…
https://www.kathimerini.gr/opinion/561795793/ritra-aplistias/