γαλαζόπλωροι καθρέφτες – άσπρα τριαντάφυλλα
είχαμε πάει σαββατόβραδο με τον Χάρη στην πρώτη πλατεία
της Ανθούπολης γιατί είχε ανοίξει ένα πολύ μοδάτο
σουβλατζίδικο και εμείς πήγαμε για να δοκιμάσουμε και να
μοστράρουμε τα καινούργια μας τζιν wrangler που είχαμε
αγοράσει το πρωί από το μοναστηράκι!
φτάνοντας στην πλατεία γινότανε της τρελής – κόσμος πολύς
τα τραπεζάκια έξω γεμάτα και ουρά ο κόσμος για σουβλάκια!
και εμείς την ουρά λοιπόν περιμένοντας είχαμε μπροστά μας
δυό κορίτσια και προσπάθησα να πιάσω κουβέντα!
με τα πολλά έγινε το θαύμα και θα πηγαίναμε την επόμενη
μετά την εκκλησία (ναι – εκκλησιαστήκαμε και εμείς) όλοι μαζί
με το λεωφορείο στον Αγγελόπουλο στο κέντρο του
Περιστερίου να τις κεράσουμε πορτοκαλάδα και
μπακλαβά γωνία – του ταψιού!
ήταν τότε η εποχή που πολλοί Έλληνες κατέφθαναν στην
Αθήνα από όλα τα μέρη της Ελλάδας! εκείνες ήταν από την
Καρδίτσα που οι γονείς τους είχαν βρει δουλειά στην
σοκολατοποιία ΜΕΛΟ! εγώ εργαζόμουν στην φαρμακαποθήκη
ΓΕΦΑ και ο Χάρης στου Ροκανά – έφτιαχνε τσάντες!
εκείνες είχαν μια βαριά επαρχιώτικη προφορά και εμείς
κάναμε ότι δεν καταλαβαίναμε! τι κάνει ο άνθρωπος για να
παρουσιάσει τον έρωτά του και κατ επέκταση τις δεξιότητές
του είναι απίστευτο και πολλές φορές κωμικοτραγικό!
πιάσαμε κουβέντα και κάποια στιγμή λέω εγώ στην μια!
είμαι σίγουρος και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα
τι χρώμα κιλοτάκι φοράς! είχα πάει στην Καρδίτσα
πριν δύο καλοκαίρια και έμεινα τρεις ημέρες! εκεί στον
Παυσίλυπο αλλά και σε όλη την πόλη διαπίστωσα ότι όλες οι
αυλές ήταν γεμάτες με άσπρα τριαντάφυλλα – οπότε δεν
μπορεί – άσπρο είναι σαν τα τριαντάφυλλα!
εκείνες είχαν κατακοκκινίσει μάλλον από ντροπή και φυσικά
δεν τις ξαναείδαμε ποτέ!
συζητώντας αργότερα το περιστατικό με τον Χάρη
αποφάνθηκε:
μάλλον είμαστε πιο μπροστά από την εποχή μας…