βιθουρανός – τα λόγια της φθινοπωρινής λιακάδας
…14 του Νοέμβρη σήμερα και ήρθα πάλι στην παραλία
έχει ένα καλοκαιρινό καιρό δεν φυσάει
και η θερμοκρασία στις δώδεκα το μεσημέρι
είναι 26 βαθμούς κελσίου και του νερού 23!
κάθισα στο άδειο beach bar μόνος μου – ήσυχα
αργότερα όμως εμφανίστηκε στην παραλία
δίπλα μου 20 μέτρα μακριά μόνη της
μια μικρομάνα με το βρέφος της!
όταν σηκώθηκα για να μπω στη θάλασσα
πέρασα από μπροστά της και της είπα:
«καλημέρα και συγχαρητήρια πολύ ωραία
ιδέα είχατε – σας εύχομαι!»
εκείνη δεν είπε τίποτε και στον γυρισμό μου
όταν ξαναπέρασα από μπροστά της
μου έδωσε την εντύπωση ότι δήθεν
ψάχνοντας την τσάντα της να βρει κάτι
με απέφυγε και με ξαναγείωσε με Κάιρο!
αυτό που ίσως δεν μπορώ να καταλάβω είναι ότι
υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν
σε ένα πολύ κλειστό χώρο και μάλλον ως μόνη
διαφυγή να έχουν τα κοινωνικά δίκτυα και τίποτε άλλο
πιθανόν όμως να ξεπρόβαλε το ρητό μέσα της
«τι θα πει ο κόσμος»!
τότε αυτόματα και ως παράπονο σκέφτηκα το τραγούδι:
«μια καλημέρα είναι αυτή πες την κι ας πέσει χάμω»!
τώρα που τα γράφω όλα αυτά θεωρώ ότι
αν ο οποιοσδήποτε δεν μπορεί να χειριστεί
τα απλά και τα αυτονόητα λόγω της αδυναμίας του
να χειριστεί τα θέλω του – τότε σίγουρα μου θυμίζει
το ρητό που έλεγε η θειά μου η Λευτερία η παρθένα:
«άνθρωπος ακοινώνητος ξύλο απελέκητο»
όσον αφορά εμένα – στην ίδια περίπτωση
αισθάνθηκα ελεύθερος
λόγω της καλλιέργειάς μου…
