απροετοίμαστος
…απροετοίμαστο με πιάνει η νύχτα
ένας άνθρωπος μόνο είμαι
δεν γνωρίζω που τελειώνει η θάλασσα,
που ξεκινά το διαδίκτυο
μόνο μια σιγανή φωτιά
μεταφέρει στα λόγια του το αεράκι
εδώ στη βεράντα αιωρούμαι
διατρέχοντας σιωπηλά τις τροχιές του
σαν να είμαι καβάλα στην ακτίνα του 4g
διασπάται η αντίληψή μου σε δρόμους φωτεινούς
και ταυτόχρονα με σημαδεύει
με σημαδεύει η κάνη της κάμερας
με εξετάζει
και κατόπιν απομακρύνεται, χάνεται
ανάμεσα στα likes και τις επιθυμίες
παίζω κρυφτό, με ξαφνιάζει
το γυαλί στην οθόνη του smartphone
νομίζω ότι εξιλεώνομαι σερφάροντας
η χάρη με την οποία μου ζητάει τη συνέχεια
δεν μου στρεβλώνει το αγνό μου στόμα
η μνήμη μέσα μου
είναι μόνον ένας ανάλαφρος θόρυβος
από το πληκτρολόγιο
ανάμεσα σε κιγκλιδώματα και σπίτια
σε κατωφέρειες γεμάτες στεναγμούς αγάπης
και σε παράθυρα ανοιγμένα στο καλοκαίρι
χάνομαι μέσα στο βράδυ
και υψώνομαι ψυχαγωγός, εκεί…
από τον δωδεκάλογο του παρελθόντος