βιθουρανός – αυταπάτη
…εδώ στο βυθουρανό μου
μπορώ άραγε να αφήσω
να με κοντοζυγώσει η αυταπάτη;
να αισθανθώ λίγο-πολύ ασφαλής;
να ευχαριστηθώ το φαγητό μου
χωρίς να με ταλανίζει το συναίσθημα
ότι θα είναι το τελευταίο μου γεύμα;
να συντηρηθώ όχι να χορτάσω θέλω
και σκέπτωμαι ότι η νύχτα
γίνεται όλο και πιο τρυφερή
και αυτή ή παραδοχή – ίσως να είναι τελικά
η μόνη που μετράει
γιατί η ανασφάλεια που απειλεί
σαν άγρια φωτιά τη σκέψη
τελικά είναι αυτή που παρ` όλα αυτά
οδηγεί στο νερό της λήθης!
όσο πάει – αγαπώ και περισσότερο
όσο παίρνει – περισσότερο τολμώ
η πιο μεγάλη πρόσθεση
είναι η πρόσθεση του νου και της καρδιάς
το βεβαιώνω και ξέρω πως δεν πέφτω έξω!
όλα ευνοούν την απόλαυση της συνεύρεσης
και τραγουδώ:
το είναι μου – ας βυθίζεται ολοκαίνουργιο
μέσα της – στα όμορφά της – στα δικά της
αναφωνώ μέσα στον βυθουρανό μου!
αυτός είναι ο καιρός της αγάπης
αυτός δεν είναι ο καιρός της αυταπάτης…