…να μπορούσα τουλάχιστον να κλείσω
στον ρυθμό μου που αγκομαχά
κάτι από το παραμιλητό σου!
να μου δινόταν η ευκαιρία να ταιριάσω
στις δικές σου φωνές – την τραυλή μιλιά μου!
εγώ που ονειρεύομαι να σου κλέψω
τα λόγια τα αρμυρά
εκεί όπου η φύση και η τέχνη γίνονται ένα
για να διαλαλήσω πιο καλά την μελαγχολία μου!
εκείνη του γερασμένου παιδιού
που δεν πρέπει να συλλογάται!
κι ωστόσο δεν έχω άλλο τίποτε
πέρα από τα φθαρμένα γράμματα των λεξικών
και τη σκοτεινή φωνή
που για έρωτα μιλεί και σβήνει
και γίνεται ανυπεράσπιστη φιλολογία!
δεν έχω άλλο από τα λόγια αυτά
που σαν δημόσιες γυναίκες
προσφέρονται σε όποιον τις θέλει!
δεν έχω άλλες από τις κουρασμένες τούτες φράσεις
που και αύριο μπορούν να μου τις κλέψουν
ρέμπελοι φοιτητές για αληθινούς στίχους!
κι έτσι η βοή σου αυξάνεται και απλώνεται
γαλάζιος ίσκιος θαλασσινός – μεσόγειος γυναίκα
στα πέρα!
με αφήνουν οι σκέψεις μου – έρωτας είσαι
αισθήσεις δεν έχω – ούτε νου – δεν έχω όρια
ας φύγω – ας πεθάνω τώρα
για σένα…