βιθουρανός – μου φάνηκε ευτυχής
…συνάντησα και μίλησα με έναν μετανάστη από την Κίνα!
ήταν κοντός λιπόσαρκος και δεν μπόρεσα να καταλάβω
αν γελούσε πραγματικά ή αν ήταν έτσι ο τρόπος του
με πληροφόρησε ότι εργαζόταν σε μαγαζί με ρούχα
τα γνωστά – και ότι είχε οικογένεια με δύο παιδιά
δεν γνωρίζω πως τα έχει καταφέρει όλα αυτά
εμένα πάντως μου φάνηκε ευτυχής!
δεν του είπα σχεδόν τίποτε για μένα – ντράπηκα
χίλια μύρια κύματα μακριά από τα στενά περιθώριά μου
ήταν τα λόγια μου – βουβός στάθηκα απέναντί του
μαζί με τη νοσηρή αλαζονεία μου – εγώ ο απόγονος
της μόνης κουλτούρας και πολιτισμού που παραδέχονται
οι κινέζοι ως ισάξιους – του δικού τους πολιτισμού!
τι να του έλεγα; ότι είμαστε πλέον στην ουρά του σημερινού
ευρωπαϊκού πολιτισμού; – μάλλον το ήξερε
τι να μου έλεγε και εκείνος για όλα τούτα;
μια από τα ίδια;
δεν διεκδικώ το τέλειο ούτε το απόλυτο – γι αυτό
όταν βρίσκομαι μπροστά στην αμηχανία σιωπώ!
τι ωραία που πετούν οι γλάροι σήμερα!
δύο άνθρωποι
μακριά από τα κέντρα της εξουσίας
μακριά ακόμα και από μικρές αποφάσεις
μακριά από τις ίντριγκες – τις κρυφές – τις βλεννογόνες
μακριά από πολιτικά παιχνίδια – τα αναμάρτητα
μακριά από θρησκευτικούς κομπασμούς – τους αγιασμένους
δύο άνθρωποι
μακριά από το χθες – ναι είναι μόνο – δυο σταγόνες κάτι!
θυμάμαι από τη συζήτηση – εκείνο το λίγο
να μου σπάει τα αυτιά – την ησυχία – την τονικότητα!…
διαβάζω απόσπασμα από την άγονη γη του T.S.Eliot
«ποιες ρίζες απλώνουνται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν
μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; γιε του ανθρώπου
να πεις ή να μαντέψεις – δεν μπορείς – γιατί γνωρίζεις μόνο
μια στοίβα σπασμένες εικόνες – όπου χτυπάει ο ήλιος…