διάβασα στο διαδίκτυο:
Είναι τελικά εγωιστικό να αφιερώνουμε χρόνο στον εαυτό μας;
Το να είσαι εγωιστής σημαίνει ότι υπάρχει η επιθυμία να παίρνεις από τους άλλους εις βάρος τους – ενώ η αυτοφροντίδα είναι να αναπληρώνεις τους πόρους σου χωρίς να λαμβάνεις κάτι από κάποιον άλλον;
διαβάζω Ευάγγελο Παπανούτσο
…αυτές οι διακρίσεις – οι τόσο λεπτές – όσο κι αν δίνουν την εντύπωση ότι μόνο το ματαιόσχολο μπορούν να ενδιαφέρουν έχουν μεγάλη σημασία για τον φιλοσοφικό στοχασμό γιατί έτσι μόνο θα μπορέσει να αποσαφηνίσει κριτικά τις έννοιές του και να βάλει κάποια τάξη! αν δεν ξεχωρίσουμε με ακρίβεια από το ένα μέρος τις πρακτικές (στο ίδιο γένος ένα άλλο είδος αξιών είναι οι ηθικές) από άλλο τις θεωρητικές και από άλλο τις αισθητικές αξίες – αν δεν βεβαιωθούμε ότι σε μια άλλη διάσταση του πνευματικού μας χώρου αντιστοιχεί η αντίθεση του ωφέλιμου και του βλαβερού (του αγαθού και του κακού) σε άλλη αντίθεση του αληθούς και του ψευδούς και σε μια τρίτη η αντίθεση του ωραίου και του άσχημου – γιατί η κάθε μία αντιπροσωπεύει τη θέση και την άρνηση μέσα στο κάθε ένα από τα τρία γένη των αξιών (το πρακτικό – το θεωρητικό και το αισθητικό) διαφορίζονται από την ιδιαίτερη στάση που παίρνει κάθε φορά το εγώ μας αντίκρυ στα αντικείμενα της προσοχής ( η ψυχολογία σε αυτή τη περίπτωση μιλεί για διαφέροντα και διαθέσεις ή τάσεις) από την ιδιαίτερη ποιότητα της εμπειρίας μας – από τον ιδιαίτερο τόνο των ψυχικών μας δονήσεων – δεν θα μπορέσουμε ποτέ να θέσουμε ορθά τα τόσα αισθητικά ηθικά και γνωσιολογικά προβλήματα που βασανίζουν τη φιλοσοφική σκέψη – ούτε να προχωρήσουμε έπειτα μεθοδικά και με τάξη στη λύση τους…
διαβάζω Κώστα Τσόκλη
η γοητεία απ όποιον και με όποιον τρόπο και αν παράγεται έστω κι αν μας πονάει – δικαιώνει και τις δικές μας προσπάθειες και αμείβει τις φιλοδοξίες μας! έτσι και αλλιώς τίποτε δεν μας ανήκει – τίποτε δεν ανήκει σε κανέναν! τελικά το λίγο – το ελάχιστο που αντλούμε από τα έργα και τις ιδέες των άλλων – δίνει ποιότητα στη ζωή μας – που σχεδόν σε τίποτε δεν διαφέρει από τις άλλες ζωές! παλεύουμε με το ένα τις εκατό που μας ξεχωρίζει – και σε αυτό θυσιάζουμε το υπόλοιπο ενενήντα εννέα τις εκατό – που μας εξομοιώνει με τους άλλους – γι αυτό ο θεός κάποτε θυμώνει μαζί μας – και με το δίκιο του…
γράφω:
…χορταίνει άραγε ο εγωισμός του ανθρώπου
μέσα στο λιβάδι της ικεσίας;
ή μήπως το μικρό του κάδρο
αποκαθηλώνεται στην ντροπή και στη φυγή;
ίσως να έρχεται ο καιρός
που αναποδογυρίζουν τα πράγματα
ίσως η κραυγή του να παίζει
σε ένα συρτάρι διάσωσης …
βιθουρανός 05-12-2021