διάβασα στο διαδίκτυο:
Ολυμπιακός: Το ντροπιαστικό πανό στη Λιβαδειά κατά του Μπαλτάκου και της οικογένειάς του.
σχολίασα:
…σπάνια ασχολούμαι με τον θρύνο και την καφρίλα
δεν υπάρχουν δικαιολογίες η καφρίλα είναι καφρίλα – τίποτε άλλο – από όπου και αν προέρχεται…
απάντησα πε ποίημα:
Πηνελόπη Ζαρδούκα – νυχ(τ)ιά
…Αν φύγει το «τ»
απ’ τη νυχτιά
γίνεται νυχιά
υποδόρια γρατζουνιά
στο σταχτί τ’ ουρανού.
Αν φύγει το «τ»
απ’ το σταχτί
γίνεται σταχί, στάχυ μονάχο
λυγίζει στον κάμπο
κάθε τόσο.
Κοίτα το
μες στο σκοτάδι
δε φαίνεται η πάλη του
με τον ανηλεή αγέρα.
Μια υποψία σκιάς
είν’ ο αγώνας μας.
Όταν σκοτεινιάσει
με νύχια και με δόντια
προσπαθούμε
να μείνουμε όρθιοι…