• βιθουρανός – Βέτα ο άβολος πόνος της

…δεν περιμένω να έρθει επισκέπτης στον πόνο μου
είπες – μόνη μου θα τον καταφέρω
θα τον αντέξω – θα τον κατευνάσω
θα κρυφτώ – να μην τον δείξω
δικός μου είναι ότι θέλω τον κάνω – είπες
τον γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια
και τον πάω βόλτα – τον αλήτη
στα κατσάβραχα της υπομονής μου!
αλλά και έξω να τον βγάλω
πάλι καμουφλαρισμένος θα είναι
εγώ έχω το μαχαίρι να κόψω τη συνέχεια
και στο σκοτάδι να βυθιστώ – είπες!
όμως εντάξει για λίγο ας βυθιστώ
στα χρώματα στους ήχους
ας ονειρευτώ έστω για λίγο μακριά του
ας παρασυρθώ με κάθε κόστος
με όση υπομονή και επιμονή
με όνειρο μόνο την κανονικότητα
που ξαφνικά έφυγε από κοντά μου
μετακόμισε σε άλλες γειτονιές και με άφησε μόνη
με το δοξάρι του να ξύνει το κρεσέντο του
να μου υπενθυμίζει συνεχώς το pick του!
είπες – ας είναι να βρεθώ για λίγο στα λιβάδια της λήθης
ας ονειρευτώ για λίγο πάλι!
όμως αυτό είναι το σπουδαίο με τον πόνο
δεν σε αφήνει να ονειρευτείς
όχι – δεν είναι αρκετό αυτό – σου ψιθύρισε
έχω και άλλα καλούδια – με παρακολουθείς;
ή μήπως έχεις παραδοθεί στα επιδερμικά παυσίπονα;
ναι – του απάντησες κάνω ότι μπορώ
για να σε εξαπατήσω έστω και για λίγο
όμως να ξέρεις ότι ούτε μια φορά δεν άφησα
την ανυπομονησία σου να με καταβάλλει
ούτε μια φορά δεν είπα πονάω!
σε έκρυψα – σε νίκησα – με τον τρόπο μου
και αυτό είναι που αφήνω παρακαταθήκη πίσω μου…

αφιερωμένο στη μνήμη της 29-03-2019