οι θεατρικές εκλείψεις της ματιάς μου
«ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια – αυτός είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού» Γιώργος Διαλεγμένος
…όταν είδα το βιβλίο «άπαντα τα θεατρικά» στο βιβλιοπωλείο
Περί Τήνος το αγόρασα αμέσως και την ίδια στιγμή
εξάγνισα τις αμαρτίες της νιότης μου!
γύρισα σπίτι και περπάτησα ξανά το δρόμο
για του ζωγράφου και το θέατρο Στοά – χαμένος
όπως τότε – δεν είχα ιδέα τι θα παρακολουθήσω
μόνο τον τοίχο ήξερα – έβλεπα
γραμμένο με μαύρο σπρέι «χάσαμε τη θεία στοπ»
και όταν γύρισα σπίτι μετά την παράσταση
έγραψα πολλές σελίδες σε τετράδιο
με στυλό μπλε μπικ – απαντήσεις και ερεθίσματα
που τα έκαψα κάποια χρόνια αργότερα!
το μυαλό μου σούπα ξεχείλισε απογοήτευση – τότε
σε ένα σπίρτο δολοφόνο – της στιγμής παρόρμηση!
ΠΑΙΣ ΠΑΙΖΩΝ ΠΕΣΣΕΥΩΝ διαβάζω τώρα και
δεν γνωρίζω αν έπαιξε μαζί μου ο Διαλεγμένος
με φτιαγμένα ζάρια και με κέρδισε ή κέρδισα ερινύες
εκείνο που ξέρω είναι ότι:
εκείνη η γάτα που έχασα κάποτε κόβει βόλτες τώρα
στη βαθιά κοίτη του νου – στο ριγηλόν πέλαγος – στο φωτεινό
ανώφλι μου και στο κατώφλι που γράφει – τελικά
έχεις ακούσει που λένε “που σου έχουνε στρωμένο;”
εμένα μου έχει στρωμένο η αγάπη και θυμάμαι
τα έχω δει όλα τα έργα του από τον πρώτο τόμο:
χάσαμε τη θεία στοπ
Μάνα Μητέρα Μαμά
σε φιλώ στη μούρη
μην ακούς τη βροχή
θυμάμαι την Ταυγέτη που την συνάντησα απέναντι
από το καλλιμάρμαρο στάδιο ένα απόγευμα δίπλα
από το άγαλμα – να το κοιτάζω – και εκείνη σταμάτησε
και κοίταζε εμένα – την κοίταξα και εγώ – πολύ ώρα
τι κοιτάς: μου είπε
το άγαλμα του Μίμη Πλέσσα – αποκρίθηκα
με έπιασε αγκαζέ και πήγαμε
για φαγητό στη Δωρίδα!
είχε παίξει Διαλεγμένο – την αγάπησα τρελά…
