βιθουρανός – Sebago
…έχω ένα ζευγάρι παπούτσα Sebago από το 1977
τα αγόρασα όταν απολύθηκα από το στρατό
λίγο πριν παντρευτεί η αδελφή μου!
ακριβώς τα ίδια με την φωτογραφία
και τα φοράω κάπου-κάπου για την χαρά μου
να νιώσω ότι χωρούσα κάπου και ότι χωράω ακόμα
παλιμπαιδίζων όφις τα παπούτσα – θα έπρεπε
να μου δημιουργούν ανάμεικτα συναισθήματα!
όμως όχι – είναι κάποια αντικείμενα που τα κοιτάζω
και σκέπτομαι value for money που λέει και ο Πανοραμίξ
κατά τα άλλα – σήμερα βρέχει – κάνει κρύο
και έχει απαγορευτικό για τα καράβια
με άλλα λόγια να θέλεις να πας να πιείς
ένα καφέ στο Puerto Rico και να μην μπορείς!
όμως εγώ – εδώ άραξα τη βάρκα – να ξεκουραστώ
να ματίσω τα σπασμένα κουπιά να πιώ κρασί και μπύρες
και να αποκοιμηθώ!
τα Sebago μου ακόμα απλώνουν μπροστά μου δρόμους
την γαλήνη που μου αναλογεί – τα δικά μου εμπόδια
τη χωνεμένη δύναμη της νιότης μου
τις αγκαλιές του πόθου μου τ αχνάρια του θυμού μου!
και ύστερα όπως κάθε χρόνο – θα πάρω βούρτσες
πανάκια και αλοιφές και θα τα ξαναβάψω σαν καινούργια
και θα τους τραγουδήσω:
εμείς μόνο γαλήνη είχαμε
και δρόμους κακοτράχαλους
για να διαβούμε
και της ψυχής τα όνειρα
κι αυτά μαζί τα ζούμε…
